Klaar voor de start!

Een blog, sommige zullen zeggen dat dat tijd wordt, andere zeggen misschien dat ze dat overdreven vinden. Respect voor beide meningen…. Het doel van deze blog is om iedereen die dat wil een kijkje te laten nemen in het proces dat wij vandaag begonnen zijn… En misschien ook wel om te kunnen delen wat er gebeurt en nog staat te gebeuren. Een kijkje achter onze voordeur. Een klein kijkje in mijn hoofd wellicht….

Na bijna vijf jaar dokteren, ziekenhuis in en uit, van de ene arts hoopvol naar de andere verwezen te worden doen we vandaag even de deur van het ziekenhuis dicht.   Een andere deur gaat open. Die van revalidatiecentrum de Hoogstraat. En voorzichtig denken we dat de deur naar een nieuwe toekomst voor Jade daarmee ook van het slot is. Voorzichtig dat wel, na al die jaren hopen en piekeren is het zo moeilijk om te mogen geloven dat het allemaal goed gaat komen. Maar hoop doet leven en we hebben simpelweg geen keus…. We moeten ons overgeven, een team om Jade heen vormen. We gaan het met z’n allen doen. Jade doet het niet alleen, wíj doen het niet alleen….

Na de hersftstorm getrotseerd te hebben, zijn we ruim op tijd vandaag. Mooi nog even de tijd  om ons oude parkeerpasje in te ruilen voor een nieuwe en om de afspraken van vrijdag as te checken. We nodigen onszelf uit in de huiskamer van team jeugd. Dat wacht iets gezelliger dan bij de receptie in de tochtige hal. Hoewel Jade het erg leuk vind om even hernieuwt kennis te maken met de karpers beneden. In de hal boven bij de huiskamer hangen de foto’s van alle medewerkers. Nieuwsgierig zoeken we de fysio en ergotherapeut op die we later op de dag zullen gaan zien en kijken wie we nog herkennen van twee jaar geleden. Daar lopen we ook Frits tegen het lijf. Hij stelt zich voor als pedegogisch medewerker van team jeugd en zal Jade onder zijn hoede nemen als wij afspraken hebben waar Jade zelf niet bij is. We gaan op weg naar de koffie en tot Jade’s grote blijdschap zijn er twee clinclowns in de huiskamer. De overige kinderen zijn stuk ouder en dus valt Jade met haar neus vol in de aandachtboter. Hoe welkom voel je je dan? Als de koffie op is spoeden we ons naar Jan en Ingrid, niet te verwarren met Henk en Ingrid. We praten met de maatschappelijk werker en orthopedagoge bij over wat er de afgelopen zes maanden allemaal is gebeurd. We uiten onze onzekerheden en zorgen en delen ons enthousiasme over het feit dat we eindelijk gaan beginnen. Onze zorgen, onzekerheden én motivatie mogen er zijn. Het team is er ook klaar voor. Ondanks de vragen die ook zij nog hebben. Uitgangspunt is de nullijn. Waar ligt de nullijn? Weet Jade die te vinden? Je kunt niet bouwen zonder met twee voeten op de fundering te staan. Dat is onze eerste missie. Blijf in het groen van het stoplicht. Hoe herken je oranje? Kun je dan nog stoppen voor je door rood fietst? Wat gebeurt er dan eigenlijk in je lichaam? Signalen herkennen, transpireren, verhoogde hartslag, rode wangen…. Een fijn gespreksuurtje…

We halen Jade op en lunchen samen beneden in het restaurant. Opvallend is eigenlijk hoe Jade, maar dat geldt ook voor ons, zich hier op haar gemak voelt. We zijn niet meer onder de indruk van de meneer met zonder benen. En die kruk die die mevrouw daar heeft is eigenlijk super handig. Nee, de broodjes smaken prima en na half uurtje sjeesen we snel weer terug naar boven.  Daar maken we kennis met Jose, de nieuwe fysiotherapeute. Zij neemt de plaats in van Joep. Joep is er wel op maandag maar doet dan andere dingen… anders was hij heel graag met ons mee gereisd. In een flits komen we hem nog wel even tegen en wisselen hij en Jade een flinke boks en een blik van verstandshouding. Joept roept nog even naar zijn collega Jose dat ze op moet passen voor Jade’s eigenwijsheid….daarmee is de toon gezet. We maken kennis met Jose en zij vertelt Jade over energie, over sparen, over verdelen, over fietsen met een groen stoplicht. We sluiten af met een fanatiek spelletje sjoelen en benadrukt Jose dat rode wangen een signaal zijn. Jade krijgt voor vrijdag een geheime opdracht en we rollen zo door in het consult met de ergothearpeute. Jade mag een kleurplaat kiezen en Marloes probeert spelerderwijs een beeld van Jade te vormen. Kleuren mag wèl als het stoplicht oranje is. Tekenen niet, dat hoort bij groen. We beloven zowel Jose als Marloes dat we ons pictoboekje met activiteiten en dagindeling vrijdag meezullen nemen. Waarom iets uitvinden wat er al is?

Opgelucht banen we ons een weg door de windstoten. Snel Nelson ophalen en naar huis. Kan Alfons nog even werken en zijn we net op tijd als Merel thuis komt.

Onze reis is begonnen. De trein rolt… of zoals dr. Maarten in mei tegen Jade zei; We hebben een regenjas, een regenmuts, een regenbroek en twee laarzen. Nu kunnen we in de regen gaan lopen…. Wanneer hadden we daar beter mee kunnen beginnen dan vandaag? Herfst in de breedste betekenis van het woord…

Advertenties