Achter de donkere wolken schijnt ook heus de zon!

AfbeeldingAfgelopen maandag hadden we een afspraak met de Hoogstraat. Het gaat zo niet langer. We waren net weer kleine stapjes aan het maken en toen kwam dat vervelende broertje van de waterpokken spelen. Het virus hakte er hard in. Jade leverde wéér in.  Grote vraag is dan ook, hoe gaan we nu verder? Zijn we op de goede weg en hebben we wel de juiste keuzes gemaakt? De ontvangst was hartelijk en zowel de orthopedagoge als de maatschappelijk werker hadden zich goed voorbereid. Alfons had onze beleving op papier gezet. Hoe zien wij het hele revalidatietraject? Welke keuzemogelijkheden hebben we? En nee, die keuzes kunnen wij niet alleen maken. Het gevoel in de steek gelaten te worden komt ook ter sprake. Het was geenzins de bedoeling maar dat wij het zo ervaren begrijpen ze wel en ook voor dat onderwerp is ruimte. Na anderhalf uur praten komen we tot concrete afspraken. De Hoogstraat deelt onze mening dat we Jade de verkeerde boodschap geven. Jade geeft duidelijke signalen en de klachten zijn evident aanwezig soms in alle hevigheid. De orthopedagoge gaat contact opnemen met de kinderarts. We willen graag met de drie partijen om de tafel. De handelingsverlegenheid moet uitgesproken worden. Als dat gesprek goed verloopt, volgt er een gesprek tussen Jade en de kinderarts. Zij is het immers ook geweest die Jade begin van de zomer de boodschap heeft gegeven dat ze ‘beter’ zou worden mits ze hard zou werken. Ook nu is het aan haar om Jade uit te leggen dat we daar niet meer zo zeker van zijn. Dat we misschien aan iets anders moeten werken. Aan acceptatie en van daaruit verder kunnen oefenen en trainen. We hopen dat dat Jade mentale rust gaat geven… Daarnaast komt ook de mogelijkheid tot een second opinion aan bod….

Maandagavond…. Jade kan niet slapen en is verdrietig. Verdrietig en bang. Ze denkt steeds akelige dingen legt ze uit. Bijvoorbeeld dat Nelson zomaar ineens dood gaat. Ik neem haar dichtbij me, troost haar en probeer haar af te leiden. Even lijkt het te lukken maar steeds weer die dikke tranen. ‘Mama, ik wil nu echt heel graag naar de wolken….’ Mijn adem stokt en ik krijg het intens koud. Weer een noodkreet. Als ik haar vertel dat ik helemaal niet zonder haar kan en dat er zoveel moois is om voor hier te blijven reageert ze boos dat ik en al dat moois dan maar mee moeten gaan. Ik neem haar mee naar beneden, even uit de situatie en liggend bij mij op schoot kijken we het laatste stukje van Masterchef… Jade wordt wat rustiger en slaperiger maar de verdrietige blik kan ik niet wegnemen. Als Alfons thuis komt om half tien brengen we haar naar bed en geeft ze zich over aan de wereld van Klaas Vaak…

Dinsdagochtend, vandaag is er een voorstelling op school. Zes weken hebben de kinderen gewerkt om van de boek een musical te maken. Jade vertrekt vol goede moed naar school, want;’ Ik heb ook een rol, dan kan ik nog meedoen!’  Half elf gaat de telefoon en hoor ik een klein meisje vragen of ik haar op wil halen, het gaat niet. Jade pakt haar rust en ik bereid haar voorzichtig voor op het feit dat we natuurlijk wèl gaan kijken naar de voorstelling maar dat ik denk dat ze niet mee kan doen. Ze is immers al bijna drie weken thuis en heeft dus niet mee kunnen oefenen. Om kwart over twee wordt dat bevestigd en ik zie Jade dapper de tranen weg slikken. Ze gaat bij haar klas zitten en lijkt gelukkig wel te genieten van dat wat zich op het toneel afspeelt. 

Eerder die dag spreek ik de psychiater van Fornhese. Ik leg haar uit wat er speelt. Ze is serieus en luistert nauwkeurig naar wat ik te vertellen en te vragen heb. Ik krijg praktische adviezen, dat is fijn! We moeten Jade zo min mogelijk alleen laten en vooral bij het in slaap vallen in de buurt zijn, gewoon boven… Dat ze hoort dat we er zijn. Verder goed naar haar luisteren maar er niet te veel in mee gaan en haar proberen af te leiden. Als het niet meer gaat of wij trekken het niet meer, dan mogen we altijd terug bellen en kan de psychiater een spoedbeoordeling regelen. Dat klinkt als een mogelijke escape en geeft mij rust. Wij trekken het wel, wij kunnen dit wel, samen staan we sterk, en ik ben ervan overtuigd dat als Jade de juiste boodschap krijgt dat ze daar mentaal rust uit put. Hoe hard die boodschap ook is…

Woensdagochtend, Fornhese heeft gister afgebeld en dus hoeft Jade daar niet naartoe. We beslissen samen dat ze poosje naar school gaat en ik haar zodirect na de pauze op kom halen. Succes gegarandeerd… Morgen de paaslunch met vriendjes en vriendinnetjes en dan hebben we vier hele dagen vrij. We denken en plannen op dit moment in uren en vrije dagen. Dat werkt, improviseren en leven bij de dag. Dan gaan we voorzichtig aan de berg weer op!