Recht zo die gaat!

Wat was het ingewikkeld de afgelopen weken… Jade had vooral veel last van de bijwerkingen van de medicatieverhoging. Erg in haar eigen wereldje, stil en teruggetrokken. Mat en vlak. Een belangrijke fysieke bijwerking zorgde zelfs nog voor een nachtje ziekenhuis. Verstopping van haar darmen leidde tot vreselijke buikpijn en een ziek meisje. De in eerste instantie gevreesde blindedarmontsteking bleef gelukkig uit en met wat ‘hulp’ is ook deze bijwerking ‘opgelost’. Concentreren was erg moeilijk wat ook voor de nodige frustraties op school zorgde. Een 7 voor topo ipv de gebruikelijke 10 bijvoorbeeld…. Jade verzuimde veel de afgelopen zes weken. Nóg meer dan normaal…

Ondertussen gingen ook Alfons en ik, gelukkig wel òm de beurt, onder het mes. Nu zes weken na de start van de medicatie èn al het andere achter de rug hebbende mogen we met een gerust hart zeggen dat het goed gaat! Goed met ons! Maar zeker ook goed met Jade! De bijwerkingen zijn òf onder controle, òf weg. Jade lacht om grapjes, ook flauwe… Geniet van gezelligheid om haar heen, lijkt meer emotie te delen met ons maar ook met anderen. Het lukt haar zelfs af en toe om zelfstandig te douchen ’s avonds voor het gaan slapen gaan. En als klap op de vuurpijl is ze vorige week 2 hele dagen achter elkaar naar school geweest!!

We hebben vorige week met elkaar besloten dat we genoeg op ons bordje hebben en hebben gehad. Al het negatieve en al onze zorgen moeten plaats maken voor wat rust. Symbolisch hebben we alles wat ons hoofdpijn en zorgen bezorgt op stenen geschreven. Die stenen liggen nu op de bodem van de Loosdrechtse plassen. Een mooie manier om een belangrijke maar moeilijke periode af te sluiten. Of het ook daadwerkelijk werkt laten we in het midden maar het voelt vreselijk goed!  Ik kan het iedereen aanraden…

Waar nu de nadruk op ligt is Jade te leren dat ze ‘gewoon’ moe mag zijn. Dat alle mensen en kinderen moe zijn na een drukke of lange dag. Dat dat zo hoort en dat het niet automatisch betekent dat de ‘hamers’ dan komen. Dat vertrouwen is er nog niet. Jade is intens bang voor de ‘hamers’. Maar ook zij liggen op de bodem van het woeste water! Nu leren dat je naar bed gaat om uit te rusten van de dag en op te laden voor de volgende. We merken wel dat haar conditie alles behalve goed is maar ook daarin zien we een voorzichtige vooruitgang. Waar de zaterdag voorheen in het teken van uitrusten en bijtanken stond staat ze nu in het teken van iets ondernemen of ‘spelen’…

Ondertussen richt de dramatherapeut van Fornhese zich bij Jade vooral op het stukje ‘acceptatie’ van haar lichaam en wie zij is. Een bijzonder contact zien we ontstaan. Fragiel maar heel puur. Een contact waarin Jade zichzelf mag laten zien. Een contact waar wij maar ook de therapeut heel voorzichtig mee om gaan. Zuinig op zijn… Fijn om te zien ontstaan en geeft ons vertrouwen…

We leven nog steeds met de dag en per dagdeel maar er ontstaat ruimte. Ruimte om de groeien en nu vooral om even een pas op te plaats te maken. Om te genieten van ‘onze Jade’, die heel voorzichtig en langzaam weer tevoorschijn komt. Een simpele verkoudheid zorgde er wel voor dat ze de afgelopen twee dagen gevloerd onder een dekentje lag met hoge koorts en daarom gaan we toch volgende week de griepprik maar even halen…. Maar zeg nou zelf, iedereen voelt zich toch wel eens goed belabberd?

De beslissing tot verhoging van de medicatie was best moeilijk maar nu zien we dat we de juiste beslissing met elkaar gemaakt hebben! We blijven allert en voorzichtig maar…. Op naar de kerst, in een rustig maar voorwaarts tempo!

Of zoals de ‘wegwijs- Piet’ rond deze tijd van het jaar altijd zegt;’ Recht zo die gaat!!’