Gewoon 2015….

Januari 2015, alles weer back to normal. Heerlijk! Dat wil zeggen voor een aantal van ons. Alle kerstspullen weer in de doos op zolder. Alle rode kaarsjes opgebrand. De kerstboom staat zo ver mogelijk achter in de tuin. Eetbare liflafjes maken weer plaats voor gewoon bloemkool en aardappelen…. Geen stiekeme surprises meer, geen feestjes, geen kerstborrels, geen cadeautjes, geen visite. Geen vrije dagen meer die je zelf in mag vullen… Niet meer met z’n allen thuis… Niet meer elke avond samen eten… Papa weer gewoon aan het werk…. Merel weer gewoon bijna elke dag naar het zwembad… Gewoon. Alledaags. Merel geniet van de rust. De rust in huis en de voorspelbaarheid van de dag. Alfons zijn hersenen zijn blij dat ze weer in beweging mogen komen op de werkvloer. Ik ga ook weer over tot de orde van alle dag. Overzichtelijk, dat wel….

Dan is daar onze Jade. Jade absobeert de maand december. Geniet van alle momenten, maakt , volop mooie herinneringen in haar hart. Rode wangen. Kaarsjes aansteken, liefst alle electrische lichtbronnen uit. Samen zijn. Samen eten, samen wakker worden, samen opstaan…. Samen op stap. Samen chillen. Maar bovenal zelf je tempo bepalen en daar ook de ruimte voor krijgen….

Afgelopen zondag was daar het kwartje. Het kwartje dat de vakantie voorbij was…. Teug in het ritme van alledag. Alles begint weer…. ‘Ik moet weer….’ Wat wij zo normaal vinden en wat na even wennen ook wel weer lekker voelt is voor Jade byzonder moeilijk. Dubbel. Er moet vanalles, leven met de klok. Voldoen aan de verwachtingen. Mee doen. En dan wordt er ondertussen ook nog van je verwacht dat je luistert naar je lichaam, dat je dat serieus neemt en liefst ook naar handelt. Maar ‘gewoon’ zijn is ook zo belangrijk. Na een behoorlijke boze bui waarbij de gang een vierkante meter groter gemaakt werd was het klaar. Na lang praten was het eruit. Zeggen wat je voelt blijft ingewikkeld, (genen?). De rest van het weekend hoorden we haar er niet meer over.

Maandag opgewekt naar school. En tussen de middag volgde de heldere mededeling dat ze voor het eerst in groep 6 ook deze middag naar school ging. Goed hoor meisje, ga maar! ¬†Enthousiast kwam ze uit school. Het was goed gegaan! Ook dinsdag de hele dag! Woensdag ochtend bij het ontbijt zei ze tegen mij dat ze best begreep dat alle kinderen op de basisschool op woensdagmiddag vrij zijn. Dat is echt nodig mama. Iedereen moet uitrusten… Ik knik en geef haar een knuffel. De woensdagmiddag is voor veel kinderen juist een ander soort break in de week. Zijn de meeste clubjes en verjaardagsfeestjes niet op woensdagmiddag? Zijn de meeste speelafspraakjes niet op woensdagmiddag? Na de lunch stort ze beetje in. Kruipt onder de deken op de bank, onrustig lijfje, rode wangen en een matte blik in haar ogen. Ik barst van de hoofdpijn wat in deze situatie uitkomst biedt. ‘Mama heeft hoofdpijn Jade, ik wil eigenlijk even boven gaan liggen. Ga je even mee? Gezellig samen in het grote bed? Ik vind het anders zo ongezellig….’ Dit voorstel werd met twee handjes aangegrepen en een half uurtje later lig ik op mijn zij met een frummeltje van negen met ijskoude handen en voeten tegen mijn rug aangekroelt. ‘Net als vroeger mama, toen deed ik dat ook, tegen je rug aankruipen toen ik nog klein was…’ ‘Maar nu ben ik alleen maar heel moe hoor, niet meer klein!’. Zachtjes hoor ik haar tutten met haar bijna versleten knuffie….

Vandaag weer opgetogen naar school want zelfstandig rekenen in groep zes is toch wel het leukste wat er is… ‘Ik weet nog niet of ik vanmiddag ook kan mama’. Dat zien we tussen de middag wel meisje, is goed. ‘Gaan we dan nog wel mijn nieuwe knuffie bij tante Lijn ophalen? Dan kan ik meteen laten zien dat ik met mijn nieuwe telefoon ook bij de familie-app zit.’

Wat een wereld van verschil. Genieten van het meedoen, erbij horen. De hele dag naar school kunnen. Mee doen op de familie-app met haar ‘nieuwe/oude telefoon van Merel. En ondertussen vullen haar oogjes zich met dikke tranen bij het zien van de nieuwe knuffie, die ik samen met tante Lijn voor haar maakte van een oud lievelings pyamajasje…. Hoe groot kan de afstand zijn?

We gaan voor een kabbelend 2015. Zonder gedoe, zonder rare dingen, gewoon gewoon….

‘Gewoon?’ Wie bepaalt eigenlijk wat dat is?

Advertenties