Ik wens, ik wens….

Terwijl de eerste kerstkaart op de mat valt, ik de boodschappen doe voor het kerstdiner op school, met Merel een galajurkje uitzoek, de kerstboompjes in de kamer sfeer uitademen, tel ik mijn zegeningen. Het zijn er zo veel! Dat is ook waar ik voor sta en wat ik mijn meisjes wil leren… Blij zijn met wat je hebt wat je kunt. Dat je kunt geven omdat je zelf genoeg hebt. That’s the spirit… That’s my spirit… Dan gaat het niet alleen om een donatie aan de voedselbank….

Ik ren, ben druk en moe. Moe tot op het bot. Gelukkig ligt het volgens de huisarts niet aan mij… De zon moet terug! En tot die tijd zijn er hele krachtige spuitjes vitamine D.  De laatste weken van dit jaar zijn net als voor iedereen druk. Erg druk. Rete druk. Maar ik geniet van alle momenten. Net als Jade. Jade absorbeert de decembermaand en geniet van alles!

In september trokken de kinderarts, psychiater en wij de conclusie dat het mentaal heel goed gaat met ons mopje. Ze oogt sterk en ook Jade laat samen met de dramatherapeut zien hoe ze gegroeid is het afgelopen jaar. We gaan de dramatherapie afbouwen! Fijn!  Maar fysiek gaat het minder… Pijn is te handelen maar conditie is in onze ogen slecht. De kinderarts geeft aan dat ze toch de diagnostiek weer uit de koelkast wil halen nu lijkt dat Jade mentaal weer wat belastbaar is… We gaan accoord met haar voorstel. Een consult bij de neuroloog en een nieuwe inspanningstest.

Het consult bij de neuroloog levert geen nieuwe informatie op. De syrinx die er zat gaat niet vanzelf weg dus die zit er nog. Punt. De klachten kunnen daar niet vandaan komen. Einde consult. Punt.

De inspanningstest levert echter wel iets nieuws op en bevestigt ons gevoel. Jade haar conditie is slecht. Ze functioneert op 48%. Voor ons geen nieuws.  Maar tijdens de test heeft men een afwijking in het functioneren van Jade’s hart gevonden. Iets met frequentie en er wordt gesproken over Cardio Myopatie. Wat zwakte van het hart betekent. Schrik. De cardioloog moet er een oordeel over vormen.

Ik zal een heel lang en omslachtig verhaal kort maken. Vrijdag as gaan we middagje toeven in het AMC bij onze lieve vriend dr Wiegman. Hij behandelt Jade voor haar cholesterolproblematiek. Hij heeft de resultaten van de inspanningstest bekeken en wil een aantal onderzoeken doen. Een echo van haar hart, een echo van haar halsslagader, een 48 uurs holter (registeert hartslag) en volgens het laatste telefoontje van vanmorgen willen ze opnieuw een ECG tijdens inspanning doen. Over dat laatste is het laatste woord nog niet gezegd. We gaan niet iets herhalen wat we zes weken geleden ook gedaan hebben en wat een enorme belasting is.

Ondertussen sussen we hier de gemoederen. Wij die van Jade,  Alfons de mijn en ik die van Alfons. ‘ Het zal allemaal wel mee vallen….’ Jade zet ons met twee benen op de grond door (licht verwijtend) te zeggen;’ Het gaat hier wel over mijn hart hoor! ‘

We relativeren en hebben geduld, hoe moeilijk soms ook. Vooral als het buiten donker is en de wereld stil is het druk en onrustig in mijn hoofd. Jade slaapt ook onrustig, de eindejaarsvermoeidheid hakt erin. Schooltijden worden door twee super lieve juffen aangepast en samen slepen we haar er op een positieve manier doorheen. We tellen onze zegeningen. Bereiden ons met elkaar voor op onze twee gastkindjes uit Bosnie die volgende week komen. Ook daardoor beseffen we hoe fijn het is dat we hier wonen, hoe blij we zijn met alle kansen die we krijgen. Dat we niet bang hoeven te zijn. Dat we samen zijn. Dat we een warm thuis hebben…

….en toch….

Ik wens, ik wens…dat alles meevalt, dat er duidelijkheid komt. Dat ene moment dat alles in elkaar schuift. Dat iemand het begrijpt. Dat iemand Jade begrijpt. Dat iemand ziet wat er gebeurt. Dat iemand verklaart. Dat iemand ons uitlegt en dat iemand iets voor haar kan doen… Dat iemand een arm om ons allevier heen slaat en zegt; ‘Het komt wel goed…’ Mijn allerliefste moederwens…

Mooie kerst gewenst voor iedereen. Known en unknown… En een fantastisch 2016!

Proost op het leven!

Advertenties